دیروز کودک در مهمانی از شما دور شد و با خیال راحت بازی کرد؛ امروز برای رفتن به مهد از آستینتان دست نمی‌کشد. چنین رفت‌وبرگشتی برای والد گیج‌کننده است، به‌خصوص اگر اطرافیان بگویند «لوسش کرده‌ای». استقلال کودک خطی و یک‌طرفه رشد نمی‌کند. توان دورشدن از والد به سن، حال جسمی، محیط، آدم‌های حاضر و احساس امنیت همان روز بستگی دارد.

قبل از قضاوت، ببینید چه چیزی تغییر کرده

کودکی که کم خوابیده، بیمار است یا تجربه تازه‌ای مثل شروع مهد و تولد خواهر یا برادر داشته، ممکن است بیشتر به نزدیکی نیاز پیدا کند. حتی یک روز شلوغ و پرتحریک می‌تواند تحمل جدایی را کم کند. از خودتان بپرسید این چسبیدن در همه موقعیت‌ها رخ می‌دهد یا فقط هنگام خروج از خانه؟ آیا پس از چند دقیقه در مهد آرام می‌شود یا تمام روز نگران می‌ماند؟ پاسخ‌ها برای تصمیم بعدی مهم‌تر از برچسب «وابسته» است.

بعضی بچه‌ها در محیط آشنا راحت‌تر دور می‌شوند و در جمع تازه به زمان بیشتری نیاز دارند. این تفاوت خلق‌وخوست، نه مسابقه‌ای که باید در آن زودتر برنده شوند. هم‌زمان، اگر کودک قبلاً جدایی را خوب تحمل می‌کرده و ناگهان برای مدت طولانی دچار ترس شدید شده، بهتر است علت‌های احتمالی در خانه، مهد یا سلامت او را بررسی کنید.

هنگام جدایی چه کمکی می‌کند؟

خداحافظی کوتاه و قابل پیش‌بینی معمولاً از رفتن پنهانی بهتر است. به کودک بگویید چه کسی کنارش می‌ماند و چه وقت، با نشانه‌ای که می‌فهمد، برمی‌گردید: «بعد از میان‌وعده می‌آیم.» قولی بدهید که واقعاً بتوانید انجام دهید. اگر هر روز در آستانه در بحث طولانی یا چند بار برگشتن گرفتار شوید، اضطراب ممکن است بیشتر شود.

یک شیء آشنا، مانند دستمال یا عروسک کوچک، برای بعضی کودکان کمک‌کننده است. با مربی هماهنگ کنید چه کسی او را تحویل می‌گیرد و پس از رفتن شما چه فعالیتی آغاز می‌شود. در خانه هم بازی‌های کوتاه رفت‌وبرگشت و فرصت انتخاب‌های کوچک، احساس توانمندی را تقویت می‌کنند. هدف این نیست که کودک هیچ‌وقت دلتنگ نشود؛ می‌خواهیم تجربه کند جدایی پایان رابطه نیست.

اگر گریه و ترس به‌قدری شدید است که کودک نمی‌تواند در فعالیت‌های روزانه شرکت کند، خواب و خوراکش به‌هم ریخته یا نشانه‌های دیگری مثل دردهای مکرر دارد، با پزشک کودک و در صورت نیاز متخصص سلامت روان کودک مشورت کنید. همچنین حرف او درباره رفتار فردی در محیط جدایی را جدی بگیرید. نیاز بیشتر به آغوش در یک روز سخت، عقب‌گرد نیست. استقلالی که بر پایه امنیت ساخته می‌شود، جا برای برگشتن و دوباره دورشدن دارد.

وقتی روز خوبی داشت، آن را به حساب «دیگر مشکلی ندارد» نگذارید؛ روند را در چند هفته ببینید و پیشرفت‌های کوچک را تحسین کنید. استقلال کودک با فشار برای جداشدن سریع‌تر ساخته نمی‌شود.

برای فهم روند، فقط لحظه خداحافظی را معیار نگیرید. از مربی بپرسید کودک پس از رفتن شما چه می‌کند، با چه کسی بازی می‌کند و چه زمانی دوباره ناراحت می‌شود. اگر در خانه هم بی‌قرار است، شاید لازم باشد تغییرهای اخیر برنامه خانواده را مرور کنید. گاهی یک هفته حضور کوتاه‌تر و افزایش تدریجی زمان در محیط تازه کمک می‌کند؛ این کار را با امکان واقعی خانواده و نظر مربی هماهنگ کنید. اگر قرار است تغییری در ساعت بازگشت رخ دهد، به کودک از قبل خبر بدهید و قول مبهم ندهید.