صدای جیغ بلند شده و چند نفر نگاه می‌کنند. در این لحظه ممکن است بیشتر از ناراحتی کودک، از نگاه دیگران فشار بگیرید. اما تصمیم مفید از پرسش ساده‌تری شروع می‌شود: آیا کودک و اطرافیان امن‌اند و او الان به چه کمکی نیاز دارد؟ در کودکان خردسال، قشقرق اغلب زمانی رخ می‌دهد که خواسته یا خستگی بزرگ‌تر از توان تنظیم هیجانشان است؛ نشانه بدبودن کودک یا شکست والد نیست.

در همان لحظه، اول امنیت و آرامش

اگر کودک خودش را نزدیک پله، خیابان یا وسایل شکستنی روی زمین انداخته، او را به جای امن ببرید. اگر می‌زند یا چیزی پرت می‌کند، با صدای کوتاه و روشن مرز بگذارید: «نمی‌گذارم بزنی.» بحث طولانی، تهدید و سؤال‌های پیاپی معمولاً در اوج گریه کارساز نیست. خودتان یک نفس عمیق بکشید و با کمترین کلمه حضور داشته باشید: «می‌بینم ناراحتی. اینجا کنارتم.»

اگر امکانش هست، از شلوغی مهمانی به گوشه‌ای آرام بروید. این جابه‌جایی نباید به شکل نمایش تنبیه باشد. بعضی بچه‌ها تماس بدنی می‌خواهند و بعضی در آن لحظه نمی‌خواهند بغل شوند؛ به واکنش کودک توجه کنید. اگر خودتان از فشار موقعیت در آستانه فریادزدن هستید، از بزرگ‌سال مطمئنی بخواهید چند دقیقه جای شما بماند.

خواسته کودک را بشنوید، مرز را جدا نگه دارید

فرض کنید کودک شیرینی بیشتری می‌خواهد و قرار است دیگر نخورد. می‌شود ناراحتی‌اش را پذیرفت، بی‌آنکه تصمیم را عوض کرد: «دلت می‌خواست یکی دیگر بخوری؛ الان نه.» اگر هر بار برای پایان‌دادن به جیغ، قانون را کنار بگذارید، او یاد نمی‌گیرد با ناکامی کنار بیاید. از آن طرف، اصرار بر قانونی که از اول بی‌اهمیت بوده نیز می‌تواند فقط جنگ قدرت بسازد. بعد از آرام‌شدن، درباره درخواست‌کردن، نوبت‌گرفتن یا بیرون‌رفتن کوتاه از جمع تمرین کنید.

بخش مهم ماجرا پیش از مهمانی رخ می‌دهد. خواب و خوراک کافی، دانستن حدود برنامه و همراه‌داشتن یک سرگرمی آشنا احتمال بحران را کم می‌کند. برای کودک خردسال، نشستن طولانی در جمع بزرگ‌سالان واقعاً دشوار است. اگر هر بار در ساعت مشخصی به هم می‌ریزد، شاید لازم باشد مدت حضور را کوتاه‌تر کنید.

پس از برگشتن به خانه، بازجویی یا شرمنده‌کردن کودک نزد دیگران کمکی نمی‌کند. می‌توانید در زمانی آرام بگویید: «امروز خیلی سختت شد. دفعه بعد اگر خسته شدی، به من بگو برویم یک جای ساکت.» اگر قشقرق‌ها بسیار شدید، مکرر، همراه با آسیب‌زدن یا فراتر از چیزی است که با سن و شرایط کودک انتظار می‌رود، با پزشک کودک یا متخصص سلامت روان کودک مشورت کنید. هدف، پیدا کردن دلیل و راه حمایت است، نه گرفتن برچسب برای یک عصر سخت.

اگر پس از آرام‌شدن کودک هنوز خودتان دلخورید، رسیدگی به خستگی خودتان را هم جزئی از برنامه بدانید. والدِ تحت فشار به حمایت نیاز دارد. ممکن است کوتاه‌کردن مهمانی یا تقسیم مراقبت با همراهتان برای هر دو بهتر از ماندن تا پایان برنامه باشد.

اگر میزبان یا مهمان دیگری دخالت کرد، لازم نیست وسط گریه درباره روش تربیتی‌تان دفاعیه بدهید. یک جمله کوتاه کافی است: «الان دارم کمکش می‌کنم آرام شود؛ بعد برمی‌گردیم.» اگر کودک خواسته‌ای را فقط به‌خاطر خجالت شما از نگاه جمع گرفته، بعداً خودتان را سرزنش نکنید. دفعه بعد پیش از ورود، درباره خوراکی، زمان ماندن و محل استراحت تصمیم بگیرید. تغییر یک جزء از برنامه گاهی بیشتر از پیدا کردن جمله‌ای «درست» در وسط بحران اثر دارد.